مبعوث خواهم شد؛

شبی که گیسوان تو در اهتزاز خواهند بود

چون لوای جاودانه قلم و عشق

و با زمینیان سلام را در سپیده خواهیم نوشید

وقتی تمام چهره ی تو می خندد

تمام بینش من سبز است

و از منافذ زمین عشق می طراود

گیسوانت در بند

سوگواره ای است، تا من سپیده را از دوش خود زمین بگذارم

و ارابه مرگ را بر آن ها ببندم

تمام معابر عشق خاکستری است

و دستمال گریه ام کاغذی

کو دامنت ای یار کو دامنت؟

قبیله ام زندانی لبخندهاست

چه دیر به عشق رسیدیم، چه دیر،

گیسوانت در بند

قیقاج در بادهای جهان را سزاوارند

مرا می مانند در انجماد پدیده های میهنم

اگر ضمانت هستی عاشقان این است، یاران طبق بیاورید، این بازوان فتاده من

این گیسوان بریده یار