سراچه ی اندوه

در این سراچه ی اندوه دلم هوای تو دارد بیا که انبساط زمین مرا به گریه وا می دارد اگربیایی از کمند گیسوان تو بالا می روم در کهکشان قیقاج می کنم بر آسمان رنگ تازه ای می زنم خورشید را می بویم ستاره ها را از غبار اعصار می شویَم ودر جای جای خالی آسمان برای تمام بی ستاره ها ستاره می کارم اگر بیایی‌... "زنده یاد همت بحیرایی" از کتاب اندوه خانوادگی